توئیتر
توئیتر باز شدم *_*
اونجا راحت میشه فحش داد 🕺🏻
- ۱ نظر
- ۱۹ شهریور ۹۶ ، ۰۴:۰۷
توئیتر باز شدم *_*
اونجا راحت میشه فحش داد 🕺🏻
حالتی از کمک به همنوع هست که بذاری کسی که دل پری ازت داره برینه بهت خالی شه.
آدمای بی کینه، دنیای بهتر
کاش بین آدما یه فنر بود از یه حدی نزدیکتر میشدن دفع میکرد، از یه حدیم دورتر جذب.
کاش بزرگ مینوشتم: "به من نزدیگ نشید به چخ میرید" میچسبوندم رو پیشونیم.
خالکوبی :-؟
نشستم دارم خودمو میخونم.
دفترمو میگم.. از اون دفترا که همیشه همراته و فکراتو آرزوهاتو حتی چسنالههاتو توش مینویسی.
اول از همه پشمام میریزه از خودم. به دو دلیل!
اول این که به هرچی میخواستم رسیدم شاید با تاخیر رسیدم و همین تاخیره باعث شده حسش نکنم. هرکاری میخواستم کردم و هرچیزی رو میخواستم به دست آوردم ولی میدونی؟
دوم: هیچوقت راضی نبودم!
ینی نگاه میکنم میبینم هیچوقت راضی نبودم.
شاید همین راضی نبودنه باعث یجور حرکت به جلو شده ینی شاید مثل اون هویجس که یه نخ و یه چوب میگرن جلوی یه "خر" که بره جلو...
اینقده دوسِت دارم که حتی اگه میشد دانلودت کرد هم، باز میرفتم از فروشگاههای معتبر اورجینالتو تهیه میکردم. /D:\
*روزخوش*
وقتی تو مسیر درست باشی، هدف جزئی از تو میشه، ینی انگار لایفاستایلت میشه. وقتی درست حرکت کنی و توی مسیر باشی خودت میفهمی که داری درست میری. اینجاست که خیلی جالب میشه، هنوز نرسیدی ولی احساس رسیدن داری چون پاداش همون تغییراتیه که به خاطر افتادن توی این مسیر تونستی توی خودت ایجاد کنی.
وقتی همچین حسی داشته باشی، وقتی مسیرو زندگی کنی، دیگه سخت نیست. یا نه بهتر بگم، جانفرسا نیست! فرسایشی نیست.
ولی قشنگترینش اون آرامشیه که توی خودت نهادینه میکنی.
خیلی چیزا دیگه اذیتت نمیکنه خیلی چیزا تحریکت نمیکنه! چون ته دلت قرصه.
وقتی به مسیرت ایمان داشته باشی،
وقتی تو راه درستش باشی دیگه نگران بقیه نیستی.
دنیا انقدر بزرگ هست که واسه موفقیت همه جا داشته باشه.
سرمایهی تو باید چیزی باشه که نتونن ازت بگیرنش، نتونن بدزدنش.
باید جزئی از وجودت باشه، ملکهی ذهنت باشه.
اگه چیزی میخونی، واسه یادگرفتن باید بخونیش وگرنه همه چیز توی گوگل هست.
قضیهی اون حکایته که یارو کلی کتاب بار خرش کرده بود و وقتی یه دزد اومد خواست خرشو بدزده بهش التماس میکرد اقلا کتابارو واسم بذار اینا کل علم و دانشش منن، علم و دانشی که بشه بار خر کردش مفت نمیرزه.